ناکجااباد

دلتنگی های کافه ای

tillneverland — Thu, 17 Apr 2008 16:05:56 GMT

Your Breath is sweet, your eyes are like
Two jewels in the sky
Your back is straight your hair is smooth
On the pillow where you lie.
But I don't sense affection
No gratitude or love.
Your loyalty is not me but to the stars above

One more cup of coffee for the road.
One more cup of coffee for I go,
To the valley below.

Your daddy he's an outlaw
And a wanderer by trade.
He'll teach you how to pick an choose
And how to throw the blade.
And he oversees his kingdom
So no stranger does intrude.
His voice it trembles as he calls out
For another plate of food

One more cup of coffee for the road.
One more cup of coffee for I go,
To the valley below.

Your sister sees the future
Like your momma and yourself.
You've never learned to read or write
There's no books upon your shelf.
And your pleasure know no limits
Your voice is like a meadow larks.
But your heart is like an ocean
Mysterious and dark.

One more cup of coffee for the road.
One more cup of coffee for I go,
To the valley below.

bob dylan

tillneverland — Fri, 11 Apr 2008 20:06:41 GMT

اگه از ده .هفت تا برداریم چی میشه؟
هیچ فرقی نمی کنه . ده تا همان ده تاست. حالا تو هی بردار.

هاکردن...پیمان هوشمندزاده

و سالهایی که می گذرد ...

tillneverland — Wed, 19 Mar 2008 15:35:18 GMT

قطعا روزهایی که گذشت هرگز از یاد نمی روند ، چه روزهای خوب چه روزهای بد. اگر از عنصری به نام دانشگاه فاکتور بگیریم که بی دغدغه ترین و کسل کننده ترین روزهای سال بودند ، روزهای پر از هیاهو و التهاب و سرشار از ادم های جدید و کمی تا قسمتی عجیب و غریب داشتم. ادم هایی هر کدام به نوعی مرا ، افکارم ، خط قرمزهای زندگی ، نگرش ، ارتباطاتم را تحت تاثیر قرار دادند. اما مهم تر از ان موقعیت ها و اتفاقاتی بودند که هر کدام به نوعی نقش نسبتا مهمی را در زندگی روزانه ایفا کردند . هرچقدر که بیشتر فکر می کنم اتفاقات بیشتری به ذهنم می اید که هر کدام برای یک سال کافی است. شاید پر دغدغه ترین و پر ماجراترین اتفاقات سال در تابستان بود. بدون شک یکی از بهترین تابستان هایی که می بایست باشد امسال بود. از ادم های جدیدی که امدند و رفتند گرچه خاطرات و اندوخته هایم از انها بسیار است . و ادم هایی که امدند و در زندگی روزمره ام جایگاهی پیدا کردند و ماندند. از اتفاقات بسیار خوبی که هیچ وقت فراموش نمی شود حتی تاریخ وقوع انها.از سفرهای پر از خاطره های خوب و شاید هم کمی عجیب و غریب ، گاهی هم خنده دار، گاهی هم گریه دار. و از دیدارهای فوق العاده ای که شاید وقوع یکی از انها هم خیلی از دور از ذهن بود اما به وقوع پیوست . و ان قدر عادی در زندگی شکل گرفت ، انگار که عادی ترین اتفاقات زندگی در حال جریان است. امسال پر هیاهوترین سالی بود که تا به حال داشتم و این را وقتی که رضوانی را دیدم ، متوجه شدم. رضوانی با ان سوال های گیج کننده و ان فضای دور و برش که ادم دلش می خواهد ساعت هارا در ان خانه ی مملو از زیبایی هایش بشیند و تنها به وسایلش زل بزند. بی انکه بخواهد سازی بزند یا به ملودی خاصی فکر کند. تنهای بوی چوب ان کافی است تا تو را به یک سماع مستانه دعوت کند. او هم از ان ادم هایی بود که تنها نگاهش و سوالات گیج کننده اش در اخرین روزهای پرماجرای هرروزم، جرقه ای بزند. جالب تر از کل این روزها ، این روزهای اخر است که به طرز عجیبی قابل توجه است و تاثیرگذاری زیاد انها هم مزید برعلت شده است که بیشتر به این روزهایی خوب و بدی که گذشت فکر کنم .

پ ن : سوالی پیش امده : نود درصد مردم سنتوری را دیدند ، نود درصد پاساژهای تهران اهنگ های سنتوری را پخش می کنند . در حال حاضر سنتوری در امارات در حال اکران است. قصد وزارت ارشاد از اعلام غیرقابل اکران بودن سنتوری چیست؟ قصد دارند تهیه کننده را به خاک سیاه بنشانند ایا؟ طرح خالی سازی سالن های سینما را دارند ایا؟ یا می خواهند کلا یه حالی به مردم و سینما و مهرجویی و تهیه کننده بدهند ایا؟

جمله بهانه است

tillneverland — Fri, 14 Mar 2008 18:17:52 GMT

از پله ها که پایین می اید ، یکسره خیره می شود در حالیکه از غرور سرش را بالا گرفته ، سعی می کنم خودم را از سر راهش دور کنم تا نگاهم با نگاهش تلاقی نکند در حالیکه هیچ دلیل منطقی ای برای فرار ازش ندارم. همان طور که وقتی ابروهایش را با تعجب بالا می اندازد و خیره به چشمانم نگاه می کند ، نگاهم را از نگاهش می دزدم تا مرا مواخذه نکند . در حالیکه از دلخوری کهنه اش مدت هاست که می گذرد اما باز هم احساس می کنم هر بار که نگاهم می کند می خواهد ان خاطره را برایم تکرار کند و بگوید که فراموش نکرده و هنوز هم به یاد دارد . باز هم روبه رویم می نشیند در حالیکه قصد دارد مرا به سکوت دعوت کند ، شروع می کند . و حرف های همیشگی اش را تکرار می کند . گاهی بعضی هایشان را از حفظ هستم و قبل از انکه چیزی بگوید ، از نگاهش می خوانم که چه می خواهد بگوید. اخرین بارش همین دیروز بود . مثل همیشه بر روی صندلی نشسته بود و قصد داشت که بگوید کمی هم جدی باش و شاید منظورش چیز دیگری بود . شاید هم فهمیده بود که حواسم هست . نمی دانم شاید هم بازتحت تاثیر همان دلخوری سابق بود که این طور صحبت می کرد . اما وقتی داشت می رفت سرش را پایین انداخته بود و اهسته و با طمانینه راه می رفت .انگاری که هیچ کاری ندارد ، بی هدف ، بدون انکه بداند که کجا باید برود قدم می زد و من به قدم های ارامش خیره شدم و او به خطای کودکانه من شاید ...

پایان افسانه ی فیدل کاسترو ، واقعیت یا رویا ؟

tillneverland — Wed, 20 Feb 2008 12:05:18 GMT

کمتر کسی فکر می کرد جانشین ژنرال باتیستا روزی همچون او چنان مجذوب قدرت گردد که پنجاه سال حاکمیت مطلق بر کوبا را عهده دار شود .گرچه از همان ابتدا تمایل فیدل به قدرت در نقش فرمانده نیروهای مسلح در کوبا با غلبه بر رییس جمهور کوبا " اوروتیا " نمایان گشت و بالاخره در فوریه 1959 به صورت رسمی به نخست وزیری کوبا مبدل گشت و مردم او را رهبر اعلاء خواندند و او نیز کاملا قصد رهبری داشت. فیدل کاسترو توانست لقب رهبر اعلاء ی کوبا و رهبر افسانه ای کوبا را از ان خود کند اما پرسش ایجاد شده در ذهن این است که ایا هنوز هم این القاب برازنده ی اوست؟ کاسترو به همرا برادرش رائول و گروهی چریک انقلاب کوبا را با شجاعت رقم زدند تا فیدل رهبر افسانه ای گردد گرچه می توانست همانند دو فرمانده انقلابش ارنستو چه گوارا و کامیلو سیئنفوئگوس اسطوره باقی بماند ، اسطوره ی نسلی که نماد شورش و عصیان و حق طلبی بودند. کاسترو شیوه ی کمونیستی را برگزید تا به تصاحب قدرت بپردازد زیرا که در حکومت دموکراتیک ، حکومت پنجاه ساله ی او جایی نداشت و ان جوان کمونیست اکنون در سن هشتاد و یک سالگی در حالیکه پنجاه سال از حاکمیت مطلق او بر کوبا می گذرد از قدرت کناره گیری می کند. کناره گیری او هم از قدرت همچون دیگر اقداماتش و احتمال همکاری در کشته شدن فرماندهان انقلابش در هاله ای از ابهام باقی است شاید که اینده ان را فاش کند. اما مهم تر از ان مردم کوبا هستند، که ایا مردم کوبا هنوز هم در فکر رویای ازادی کوبا و یا شاید رویای رنگ باخته ازادی کوبا هستند ؟ و اما افسانه فیدل کاسترو با کناره گیری از قدرت پایان می پذیرد یا نه ؟ و ایا این سخن مشهور او" مرا محاکمه کنید ، تاریخ مرا تبرئه خواهد کرد " در سخنرانی پس از دادگاه محاکمه اش به وقوع خواهد پیوست؟

افرا یا روز می گذرد

tillneverland — Sun, 10 Feb 2008 13:04:18 GMT

افرا می تواند سرگذشت هر کدام از ما ،که هر روزبا زر و زور روبه رو می شویم ،باشد .در واقع هر کدام از شخصیت های نمایش ادم هایی هستند که هرروز با انها سروکار داریم، ادم های مغرور و از خودراضی ای همچون شازده خانوم که تمام معادلات زندگی را با پول حل می کنند و یا ادمهای شارلاتان و نان به نرخ روزخوری همچون اقدامی مدیر فروشگاه.همه و همه ادم هایی هستند که هرروز با انها راه می رویم ، زندگی می کنیم و همین ملموس بودن شخصیت هاست که مخاطب را بیشتر و بیشتر به نمایش نزدیک می کند ، نمایشی که ماجرای قدیمی تقابل خیر و شر است و مهمتر از ان به نمایش کشیدن این تقابل است، جایی که تمام بازیگران راوی هستند و مخاطب اصلی در طول نمایش تماشاگران هستند و تماشاگر در بطن ماجرا قرار می گیردو لحظه به لحظه با نمایش درگیر می شود، با شادی افرا می خندد و با اندوه افرا بغض در گلویش سنگینی می کند. جایی که افرا معلم ساده ی نمایش در میان شاگردانش لبخند بر لبانش جاری می شود و در جایی که از شدت اندوه پس از ازادی از زندان توان راه رفتن هم ندارد. تماشاگر لحظه به لحظه با افرا زندگی می کند ، از شازده خانوم روی برمی گرداند، به حال چلمن میرزا دلسوزی می کند، غم مادر افرا را برای کودکانش را حس می کند ،از محبت های پدرانه ی سرکار خادمی خرسند می شود و تمامی این احساسات در عرض دو ساعت با تماشاچی همراه می شود ، بی لحظه ای توقف در میان نمایش قرار می گیرد . نمایش با ریتم خوشی جلو می رود چنان که در پایان ماجرا وقتی نویسنده( رحیم نوروزی ) صحبت از نمایش می کند تماشاچی به خودش می اید که افرا نمایشی بیش نبوده است .علاوه بر بازی خوب بازیگران و کارگردانی و نمایش نامه ی بهرام بیضایی که قطعا اجرای این چنین نمایشی برای تماشاگران دور از ذهن نبوده است ، نورپردازی و صحنه ارایی نمایش هم بسیار به چشم می اید.

پ ن : مطلب افرا را دو ، سه هفته ای است که می خواهم بنویسم اما این روزها انقدر سرم شلوغ است و درگیر جزییات هستم و مشکلات این چند هفته ی اخر هم مزید بر علت شده که کمتر پای کامپیوتر بشینم. قصد نوشتن مطلبی در مورد نمایش ملاقات بانوی سالخورده و مرغابی وحشی را هم داشتم که فعلا افرا را به ان دو ترجیح دادم ، شاید در اینده در مورد ان دو هم بنویسم .
جدا از مشکلات و سرشلوغی های این چند وقت یک اتفاق خوب هم در شرف وقوع است.

زمستان است...

tillneverland — Sat, 12 Jan 2008 09:08:34 GMT

حسین علیزاده : " جشنواره واقعی موسیقی ،کنسرت های تابستانه بود که امسال برگزار شد. " این صحبت مرا به یاد کنسرت های تابستان انداخت که بی شباهت به فستیوال موسیقی نبود . تنها کمبودش هم ، نبود شهرام ناظری بود که این روز ها پس از سفر امریکا و فرانسه در وین کنسرت گذاشته است!

گرچه تاریخ مصرف جشنواره و اخبارش گذشته اما این حرف حسین علیزاده ، شوق کنسرت های تابستانی را در من زنده کرد . یاد بازی بزرگان موسیقی برروی صحنه تالار کشور در شبهای تابستان افتادم . شاید ماندنی ترین کنسرت هایی را که تا به امروز رفته باشم متعلق به تابستان امسال باشد. کنسرت هایی که هنرنمایی ساز و قدرت نمایی وسعت صدا بوده باشد و زیباتر از ان تلفیق این دو در کنسرت شجریان بود . گرچه نبود حسین علیزاده و کیهان کلهر به وضوح حس می شد اما اواز شجریان جای خالی ان دو را پر می کرد.

جدا از خاطرات و لحظات به یاد ماندنی کنسرت های تابستان ، جشنواره با حضور گروه های کم تجربه و به ویژه استفاده ی ابزاری از موسیقی پاپ که به طور جهانی جایگاهی در جشنواره ها ندارد در هیچ کجای دنیا . جشنواره ی موسیقی که جایگاه موسیقی اصیل و ملی و فاخر است را به کارناوال شادی تبدیل کرده است ، که در جهت پر نمودن سالن ها و درامد حاصل از ان اقدام کرده است.

پ ن : دانشگاه به علت بارش برف تعطیله !!!!

پ ن ۲ : تهران یخ زده

ببار ای بارون ببار....

tillneverland — Thu, 29 Nov 2007 17:05:18 GMT

نه سنگ بودم و نه ابر

نه ناقوس و نه چنگ

نواخته ی دست فرشته ای یا شیطانی

من از اغاز هیچ نبودم جز انسان

و نیز نمی خواهم دیگر چیزی باشم جز انسان

این شعر اریش فرید را همین طوری بی دلیل خیلی دوست دارم ، بی دلیل بی دلیل هم که نیست . وقتی دستهامو توی جیب هام می ذارم و توی هوای بارونی بدون چتر راه می روم تنها چیزی که به ذهنم میاد همین چند خط است. دلم می خواهد مسیر انقدر طولانی باشد که ته خیابانش پیدا نباشد مثل یه خیابون بی انتها و من بی خیال زندگی دستهامو توی جیب هایم کنم و بی دغدغه ی ترافیک و شلوغی و بوق و جمعیت راه بروم و راه بروم . حتی نیم نگاهی به اطراف نکنم و راه بروم و وقتی سرم را بلند کنم تنها ابی اسمون و سفیدی ابرها باشد و قطرات بارون بر روی صورتم .
نمی دونم چرا اون روزی که بارون می اومد و صدایش تمام کلاس را پر می کرد و من سرشار از تمام حس های عجیب و غریب بودم ، وقتی استاد از تک تک بچه ها پرسید : وقتی بارون میاد یاد چی می افتید ؟ به دروغ گفتم : بارون... در حالیکه نمی دانستم کدامیک از احساساتم را درباره بارون باید بگم؟ تمام شب یاد همین شعر بودم ، وقتی بارون میاد یاد این چند خط می افتم و یاد انسان بودنمان که این روزها خیلی راحت فراموش شده...بارون من رو یاد تمام دل تنگی هایی می اندازد که منو به یاد انسان بودنم می اندازه. بارون منو یاد تمام الودگی هایی که باید پاک شود می اندازد ، یاد اینکه انسانیم. باید انسانی و به دور از پلیدی ها زندگی کنیم. بارون منو یاد از نو شروع کردن می اندازه ، مثل تولد یه بچه . بارون منو یاد تمام خوبی ها می اندازه . بارون زنده بودن را به من یاداوری می کند. بارون نوازش اونی که اون بالا در اسمان هفتم من رو نگاه می کنه و من در این چند وقت چه اسان فراموشش کرده بودم. فراموشش کرده بودم که همیشه و همه جا مهربونی اش با من همراه است و من چه راحت چشم بر تمام مهربونی هایش بسته بودم .چه خوب شد بالاخره بارون بارید تا من دوباره انسان بودن را همراه با قطراتش زمزمه کنم برای خودم ...

tillneverland — Thu, 22 Nov 2007 22:12:18 GMT

خسته
منزجر
متنفر
دل تنگ
عصبانی
هنوز صدایش در گوشم می پیچد ، لحظه ای چهره ی نگران و هراسانش از یادم نمی رود...

tillneverland — Tue, 20 Nov 2007 17:52:53 GMT

کجای سطر قرار گرفتی که من تو را جا انداختم؟؟؟