کمتر کسی فکر می کرد جانشین ژنرال باتیستا روزی همچون او چنان مجذوب قدرت گردد که پنجاه سال حاکمیت مطلق بر کوبا را عهده دار شود .گرچه از همان ابتدا تمایل فیدل به قدرت در نقش فرمانده نیروهای مسلح در کوبا با غلبه بر رییس جمهور کوبا " اوروتیا "  نمایان گشت و بالاخره در فوریه 1959 به صورت رسمی  به نخست وزیری کوبا مبدل گشت و مردم  او را رهبر اعلاء خواندند و او نیز کاملا قصد رهبری داشت. فیدل کاسترو توانست لقب رهبر اعلاء ی کوبا و رهبر افسانه ای کوبا را از ان خود کند اما پرسش ایجاد شده در ذهن این است که ایا هنوز هم این القاب برازنده ی اوست؟  کاسترو به همرا برادرش رائول و گروهی چریک انقلاب کوبا را با شجاعت رقم زدند تا فیدل رهبر افسانه ای گردد گرچه می توانست همانند دو فرمانده انقلابش ارنستو چه گوارا و کامیلو سیئنفوئگوس اسطوره باقی بماند ، اسطوره ی نسلی که نماد شورش و عصیان و حق طلبی بودند. کاسترو شیوه ی کمونیستی را برگزید تا به تصاحب قدرت بپردازد زیرا که در حکومت دموکراتیک ، حکومت پنجاه ساله ی او جایی نداشت و ان جوان کمونیست اکنون در سن هشتاد و یک سالگی در حالیکه پنجاه سال از حاکمیت مطلق او بر کوبا می گذرد از قدرت کناره گیری می کند. کناره گیری او هم از قدرت همچون دیگر اقداماتش و احتمال همکاری در کشته شدن فرماندهان انقلابش در هاله ای از ابهام باقی است شاید که اینده ان را فاش کند. اما مهم تر از ان مردم کوبا هستند،  که ایا مردم کوبا هنوز هم در فکر رویای ازادی کوبا و یا شاید رویای رنگ باخته ازادی کوبا هستند ؟ و اما افسانه فیدل کاسترو با کناره گیری از قدرت پایان می پذیرد یا نه ؟ و ایا این سخن مشهور او" مرا محاکمه کنید ، تاریخ مرا تبرئه خواهد کرد " در سخنرانی پس از دادگاه محاکمه اش به وقوع خواهد پیوست؟